Om de wisseling van de macht mogelijk te maken, moeten er nieuwe leiders komen, met nieuwe verlichtende ideeën en nieuwe waarden. Ik denk dat de generatie geboren tussen 1992 tot 1999 hier een grote rol in gaat spelen. De kinderen die in deze periode geboren zijn hebben allemaal een conjunctie van Uranus en Neptunes. Twee langzame planeten die zelden samenkomen te staan.
De Invloed van Uranus en Neptunus
Pluto beweegt zich al een tijd op de graden van deze stand wat zichtbaar is in de maatschappij. Vernieuwingen in technologie, duurzaamheid, betrokkenheid bij het milieu en bewustzijn.
Uranus is de hogere octaaf van Mercurius, de planeet van communicatie en het rationele. Uranus, is de revolutionair, brengt vernieuwing en geeft de mens een hoger bewustzijn om vanuit het hoger zelf te gaan leven, om vernieuwende denkpatronen en oude beperkende overtuigingen los te laten.
Neptunus, staat wanneer we vastzitten in oude denkpatronen en overtuigingen, voor illusie, projectie, idealen, een droomwereld.
Als Uranus, het denken bevrijd heeft, transformeren illusie en projecties in onvoorwaardelijke liefde.
De Millennials: Nieuwetijdskinderen
Deze generatie heeft geen religie meer, houdt niet vast aan beperkende patronen. Het zijn de Nieuwetijdskinderen die ons een spiegel voor houden met hun innerlijke wijsheid. Zij worden ook wel de Millennials genoemd. Zij zijn betrokken bij milieu, duurzaamheid, gezondheid, eerlijkheid en rechtvaardigheid. Zij zijn zich nu aan het ontwikkelen zodat zij rond 2023 op de leeftijd zijn om hun plek in te nemen in de maatschappij om deze vanuit die nieuwe energie vorm te geven.
De Uitdagingen van de Millennials
Inmiddels ligt 2023 alweer een paar jaar jaar achter ons. We hebben gezien dat er digitaal zoveel ontwikkelingen hebben plaatsgevonden dat voor de oudere garde het bijna niet meer bij te benen is. Maar ook voor de Millennials is het nauwelijks bij te benen gezien het feit dat inmiddels 1 op de 3 tot 4 jongeren in een burn-out beland. Als je kijkt naar hun idealen en andere vernieuwende denk- en gedragspatronen kan het bijna niet anders dan dat ze stuk lopen bij onder meer organisaties en onderwijsinstellingen die aangestuurd worden door een andersdenkende generatie.
Een Nieuwe Toekomst
In 2025 en 2026 waren/zijn er weer bijzondere verbindingen van planeten en deze energie leidt hopelijk tot de verandering waarvoor we als maatschappij gezamenlijk verantwoordelijkheid dragen. Een omgeving waar het niet langer om het individu zal draaien maar om ons allemaal.
Ik verdiep me al lange tijd in trauma, het zenuwstelsel en overlevingsmechanismen. Ik kende de begrippen: fight, flight, freeze, triggers en observeren.
Totdat mijn eigen lichaam zei: Nu mag je het niet alleen begrijpen. Nu mag je het ervaren.
De afgelopen periode kwam ik zelf terecht in wat ik survival mode noem. Vooral in de ochtend kon mijn lichaam al in alarm staan voordat de dag werkelijk begonnen was.
Mijn hoofd wilde begrijpen wat er gebeurde.
Waar komt dit vandaan? Waarom voel ik dit? Wat moet ik oplossen?
Maar mijn lichaam vroeg niet om nóg een analyse.
Het vroeg om veiligheid.
Je kunt jezelf niet altijd uit een gevoel denken
Ik ontdekte hoe je rationeel kunt weten dat je veilig bent, terwijl je lichaam toch reageert met angst, spanning of bevriezing.
Mijn eerste neiging was het gevoel weg te willen hebben. Totdat ik iets anders probeerde:
Daar is angst.
In plaats van: Ik bén angstig en dit moet weg.
Dat kleine verschil gaf ruimte.
Voor mij is dat De Observer: kunnen waarnemen wat er gebeurt zonder onmiddellijk de automatische reactie te volgen.
En daaruit ontstond The Loop Breaker.
Want misschien kunnen we niet altijd bepalen welk gevoel zich aandient. Maar we kunnen wel leren herkennen wat we daarna automatisch doen.
Controleren. Vermijden. Overdenken. Terugtrekken.
Je doorbreekt een patroon niet door tegen het gevoel te vechten, maar door niet automatisch dezelfde reactie te blijven herhalen.
Veiligheid is ook durven ontvangen
Misschien was dit voor mij de belangrijkste ontdekking:
Ik hoefde het niet alleen te doen.
Juist wanneer je zelf al jaren met trauma, bewustzijn en persoonlijke ontwikkeling bezig bent, kan het moeilijk zijn om hulp te vragen.
Ik weet dit toch? Waarom kan ik dit dan niet zelf?
Daaronder kan toxische schaamte zitten. Niet alleen: ik heb het moeilijk, maar: er is iets mis met mij omdat ik het moeilijk heb.
Juist toen werd uitreiken belangrijk.
Niet omdat iemand mij moest redden, maar omdat ik mocht ervaren dat iemand een stukje naast mij kon lopen.
Dat ik mocht ontvangen.
We hoeven niet alles alleen te dragen.
Laten we daarin vooral wat minder streng zijn voor onszelf.
Vanuit mijn spirituele visie zijn we multidimensionale wezens die hier een menselijke ervaring opdoen. En bij die menselijke ervaring horen ook kwetsbaarheid, angst, verbinding en elkaar soms nodig hebben.
Misschien betekent heling daarom niet dat je nooit meer geraakt wordt.
Misschien betekent het dat je steeds vaker kunt waarnemen wat er gebeurt en vervolgens kunt kiezen.
Dit kan ik zelf.
Of:
Hier mag iemand even naast mij lopen.
Het oude pad bestaat nog.
Maar ik hoef het niet meer automatisch te volgen.
Over Melanie
Melanie Veldman is ervaringsdeskundige op het gebied van ontwikkelingstrauma en verdiept zich in het zenuwstelsel, overlevingspatronen en systemisch en generationeel werk. Daarnaast volgt zij de opleiding Symbolische Psychologie, gebaseerd op het gedachtegoed van C.G. Jung.
Vanuit Bron en Balans verbindt zij lichaam, psyche en bewustwording.
PFAS-paniek? Niet nodig is als je water vitaal is!
Pfas paniek? Niet nodig als je water vitaal is!
In september 2026 bracht Greenpeace hun onderzoek naar buiten over PFAS in ons Nederlandse kraanwater. Ruim een derde van de Nederlanders drinkt water waarin de PFAS-concentraties boven de gezondheidsrichtwaarde van het RIVM liggen, met uitschieters in Noord- en Zuid-Holland. Postcodecheckers, alarmerende krantenkoppen en bezorgde reacties vliegen je om de oren.
Water is je eerste levensbehoefte. Logisch dus dat je schrikt van dit bericht. Je drinkt het dagelijks, kookt ermee en doucht eronder. Aqua Aurora kijkt al dertig jaar op een andere manier naar waterkwaliteit: vanuit de natuur, frequenties en vitaliteit.
Wees gerust, als je water vitaliseert wordt water veel gezonder en wordt ook de frequentie van toxische belastingen die in het water zitten geneutraliseerd.
Hoe kijkt de reguliere wetenschap naar PFAS?
In het reguliere denken kijkt men puur naar de chemische materie. PFAS staat bekend als een groep ‘forever chemicals’: door de mens gemaakte chemische stoffen die nauwelijks afbreken in het milieu en die zich ophopen in water, bodem en het lichaam. Filteren met dure installaties blijkt lastig en kostbaar, waardoor het gevoel ontstaat dat we machteloos staan tegenover deze vervuiling. En het is ook waardeloos dat we met deze stof ons ecosysteem vervuilen. Maar materie is niet het hele verhaal. Alles in de schepping — iedere molecule, iedere cel en ook iedere chemische stof — heeft een eigen energetische trilling: een frequentie.
Water als informatiedrager
Water is veel meer dan H2O. Water heeft een geheugen én is een informatiedrager; het slaat frequenties op van alles waarmee het in aanraking komt én kan frequenties overbrengen. Zolang gewoon kraanwater door kilometerslange leidingen stroomt en belastende stoffen zoals PFAS bevat, draagt het water die verstorende frequenties met zich mee. Wanneer je dat drinkt, is het belastend voor je lichaam.
Wat gebeurt er als je water vitaliseert met Aqua Aurora Schelpkalkvitalisers?
We brengen het water terug naar zijn oorspronkelijke kracht.
Onnatuurlijke belastende frequenties worden gewist: De belastende energetische frequentie van chemische stoffen zoals PFAS wordt geneutraliseerd.
Helpende frequenties worden aangebracht: We voegen de natuurlijke frequenties van onder andere schelpkalk en effectieve micro-organismen (EM) toe aan het water.
Het resultaat is water dat coherent, vitaal en energetisch ondersteunend voor je lichaam is.
Je lichaam weet precies wat het moet doen.
Ons lichaam heeft een wonderbaarlijk zelfgenezend vermogen. Het beschikt over een geweldig uitscheidingssysteem via organen zoals de lever, nieren, lymfe en darmen. Het vitale water met de natuurlijke frequenties ondersteunt het lichaam bij het ontgiften. Wij ‘weten’ dat dit zo werkt, onderzoek in de toekomst zal dit wellicht ooit ‘wetenschappelijk’ aantonen.
Wat kun je vandaag nog doen?
Laat je niet meeslepen door de hectiek in de media. Je hoeft niet over te stappen op plastic flessen uit de supermarkt die het milieu belasten en vaak vol zitten met weekmakers en microplastics en soms ook met chemische of bacteriële verontreiniging.
Blijf kraanwater drinken, maar vitaliseer het: Zorg dat je kraanwater vitaliseert aan de bron. Met een Aqua Aurora Vitaliser op de waterleiding wis je de belastende trillingen voor al het water in je hele woning: voor drinken, koken en douchen. Je kunt ook een minivitaliser plaatsen in de keuken.
Gebruik een energetische plaat: Zet je karaf kraanwater, je pannen of je thee minstens vijf minuten op de Energetische Plaat vóórdat je het nuttigt.
Angst is niet goed voor je zelfhelend vermogen. Vertrouwen in de natuurlijke intelligentie van je lichaam — gecombineerd met krachtig, vitaal water — brengt je juist weer in balans. Dat er PFAS in drinkwater voorkomt was al bekend, het meeste krijg je overigens binnen via voedsel en lucht. Misschien zou de angst voor de invloed van Pfas op je lichaam, je wel zieker kunnen maken dan de Pfas zelf?
Wil je meer weten over wat vitaliseren precies doet voor jouw kraanwater?
Over zwanger zijn na babyverlies en de kracht van gedeelde verhalen
Daar zit je dan. Ontzettend verdrietig en met lege handen.. Misschien net na de echo waarop het hartje niet meer klopte.
Of weken, maanden, misschien zelfs jaren later — maar het gemis is nog net zo voelbaar. Die handen zouden nu gevuld moeten zijn met jouw baby. Het kindje waar je je hele hart al aan had gegeven.
Er is rouw, maar er is ook een ontzettend verlangen naar een levend kindje.
Voor veel vrouwen die hun kindje verliezen — door een miskraam, stilgeboorte of een overlijden kort na de geboorte — komt er op een gegeven moment de vraag: kan en wil ik me nog een keer openstellen voor een nieuwe zwangerschap?
Een nieuwe zwangerschap na babyverlies is nooit “gewoon”. Het is een zoektocht. Een dans tussen verdriet en verlangen. En vooral: een intens proces waarin je je opnieuw moet openstellen. Bij sommige vrouwen is die wens er meteen, bij andere vrouwen is er eerst voldoende tijd nodig om te rouwen.
Voor de videoreeks Met lege handen hebben vrouwen die dit meemaakten hun verhaal met mij gedeeld. Hun openhartige, rauwe, hoopvolle, soms wankele, maar altijd eerlijke verhaal.
Verhalen die het waarde zijn om gedeeld te worden. Omdat luisteren naar anderen je het gevoel kan geven dat je niet alleen bent. En omdat die verhalen, ook in het diepst van de rouw, zó ontzettend helend kunnen zijn.
Wanneer ben je er klaar voor?
Een vraag zonder eenduidig antwoord.
“Ik wilde zo graag een kindje tegen me aan. Ik was moeder, maar niemand zag het. Die behoefte was zo groot, dat ik na 4 maanden opnieuw zwanger was.” “Ik was snel weer zwanger, niemand die me tegen had kunnen houden. Achteraf veel te snel, het was allesbehalve relaxed.” “Op het moment dat we wisten dat ons zoontje zou overlijden, kwam bij mij al het verlangen naar nog een kindje. We hebben wel eerst het rouwjaar doorgemaakt, dat was goed en nodig”
Iedere vrouw voelt dit anders. En daar schuilt ook precies de pijn én de kracht van dit proces. Er is geen handleiding voor een nieuwe zwangerschap na verlies. Je lichaam kan of wil misschien sneller dan je hart. Of andersom. Wat we wel weten is dat jouw emoties over deze nieuwe zwangerschap, ook je kindje bereiken.
Zwanger na verlies: een zwangerschap vol tegenstrijdigheden
Een nieuwe zwangerschap betekent niet dat het verdriet weg is, en het betekent ook niet dat je je overleden kindje vergeet.
Veel vrouwen die opnieuw zwanger worden na babyverlies beschrijven hun zwangerschap als ‘dubbel’. Er is vreugde om het nieuwe leven, maar ook angst. Zorgen. En soms een schuldgevoel. Alsof je te vroeg afscheid neemt van het kindje dat je verloren hebt.
Je voelt je misschien intens verbonden met het kindje in je buik, maar durft nog niet te dromen over een toekomst. Of je bent juist heel voorzichtig in het maken van contact, uit zelfbescherming.
Wat “normaal” is, bestaat niet in een zwangerschap na verlies. En toch vinden veel vrouwen herkenning in de verhalen van anderen. Hoe zij het hebben gedaan, wat hen hielp, wanneer zij zich weer open durfden te stellen.
Daarom deze videoreeks:Met lege handen
In de serie Met lege handen vertel ik de verhalen van vrouwen die zelf een kindje hebben verloren en daarna weer zwanger zijn geraakt. De één al snel, de ander pas na een uitgebreide rouwperiode. Sommigen gepland, anderen verrast. Sommigen vol vertrouwen, anderen wankelend.
Ze vertellen hoe hun eerdere verlies hun nieuwe zwangerschap beïnvloedde. Hoe ze omgingen met de angst, de onzekerheid, het contact met hun kindje. Wat het voor hen betekende om het leven opnieuw te verwelkomen, mét alles wat daarbij komt kijken.
Deze verhalen zijn geen advies. Ze zijn geen recepten voor hoe het “moet”. Ze zijn uitnodigingen om het onderwerp ‘kinderwens na babyverlies’ bespreekbaar te maken.
Waarom luisteren helpt
Misschien voel je nog helemaal geen ruimte voor een nieuwe zwangerschap. Misschien hoop je snel weer zwanger te worden.
Misschien ben je al opnieuw zwanger en zoek je houvast.
Luisteren naar verhalen van vrouwen zoals jij kan zoveel doen. Het geeft taal aan gevoelens waar je zelf nog geen woorden voor hebt. Het bevestigt dat je niet alleen bent. Het opent ruimte in je hart — niet om te vergeten, maar om te verweven.
Je verdriet hoeft niet weg om ruimte te maken voor hoop. Ze kunnen naast elkaar bestaan. En juist dat besef is voor veel vrouwen bevrijdend.
Misschien heb je hiernaar gezocht…
Misschien ben je hier terechtgekomen omdat je midden in het rouwen zit en je afvraagt of je ooit nog durft te hopen. Misschien ben je net weer zwanger, en merk je hoe spanning en verlangen zich afwisselen. Of je hebt eindeloos gescrold, op zoek naar verhalen van vrouwen die hetzelfde hebben meegemaakt. Vrouwen die, net als jij, de diepe rouw kennen van een miskraam, een stilgeboorte of het verlies van hun baby — en zich daarna opnieuw open wilden stellen voor nieuw leven. Deze blog en de bijbehorende videoreeks zijn er precies voor jou. Voor vrouwen met een hart vol liefde, een lijf dat veel heeft meegemaakt, en een ziel die zoekt naar verbinding — met wat was, met wat is, en met wat misschien nog komt.
Een nieuwe zwangerschap: een nieuw begin of een volgend hoofdstuk?
De vrouwen in Met lege handen hebben allemaal ervaren dat het verlies van hun kindje hun kijk op een volgende zwangerschap diepgaand verandert. Ze beschrijven hoe ze geleerd hebben om te gaan met controle, met hoop, met onzekerheid.
Een nieuwe zwangerschap voelt voor velen niet als ‘opnieuw beginnen’, maar als verdergaan met wat er is gebeurd. Niet alsof het vorige hoofdstuk wordt uitgewist, maar alsof er voorzichtig een nieuw hoofdstuk wordt opengeslagen — waarin verdriet en verwachting hand in hand gaan.
Die gelaagdheid, die dubbele gevoelens… ze mogen er allemaal zijn. En als je dat erkent, dan kun je ook ruimte maken voor verbinding met het kindje in je buik. Contact maken, in het nu zijn. Zelfs als de toekomst nog onzeker is.
Heb jij ook te maken gehad met het verlies van een kindje vroeg of later in de zwangerschap en ben je nu opnieuw zwanger? Via mijn website kun je een gratis meditatie aanvragen om verbinding te maken met de baby in je buik. Dit is de link: https://www.kleinbekijken.nl/Gratis/Meditatie-bij-zwangerschap/
Kwaadheid. Iedereen weet hoe het voelt, maar wat is het nou eigenlijk precies. Zelfs het woordenboek komt niet verder als: slecht, verkeerd en boos plus een hele lijst met uitdrukkingen waarin het woord kwaad voorkomt.
Hoe ontstaat kwaadheid?
Kwaadheid ontstaat door een situatie buiten jezelf om waar je het niet mee eens bent. Bijvoorbeeld je laat de hamer op je duim neerkomen in plaats van op de spijker. Of je partner gaat opeens het weekend met vrienden zeilen terwijl jullie samen zouden klussen aan het huis.
In het geval van de hamerklap op de duim ben je boos op de onhandigheid van jezelf, de pijn die de klap veroorzaakt, of je reageert het af op degene die te dicht op je vingers stond mee te kijken.
Als alleen thuisgebleven partner kun je kwaad zijn omdat:
Je je partner niet hebt laten zien dat je kwaad bent en in plaats daarvan glimlachend hebt gezegd: “wat leuk voor je, natuurlijk moet je gaan”. (Maskergedrag)
Je je kwaadheid wel hebt laten zien, maar de ander is toch gegaan. (Je voelt je niet gehoord.)
Je partner zonder overleg is gaan zeilen. (Je voelt je in de steek gelaten)
Je kwaad geworden bent en nare dingen gezegd hebt tegen je partner. Je partner is nu maar gaan zeilen omdat het met jou eigenlijk niet zo gezellig is. (Frustratie).
Onderliggende emotie
Wat de oorzaak ook is, het heeft altijd te maken met een onderliggende emotie. Een emotie is een gemoedstoestand die zich aan de oppervlakte kan tonen door te huilen of lachen maar eigenlijk een diepere laag in ons wezen vertegenwoordigt. Vaak een laag die grenst aan een vroegere conditionering maar dat herkennen we (nog) niet want de kwaadheid voelt heel erg echt en zeker terecht. Kwaadheid is enorm voedend voor het ego.
Reacties op kwaadheid
We zijn meestal kwaad op iemand anders omdat deze persoon iets heeft gedaan of gezegd wat deze emotie in jou los maakt. Het is heerlijk om de ander te schuld te geven en het liefst worden al onze vrienden gebeld om te delen wat ons is aangedaan. Er wordt bijval gezocht zodat de kwaadheid een nog grotere bodem krijgt. Heerlijk al die erkenning van onze omgeving. Het geluksgevoel wordt er zelfs door versterkt. Kort na de euforie van de erkenning komt de ervaring dat het bevrijde gevoel maar tijdelijk was. De kwaadheid zit er nog steeds. Je gevoel delen is goed maar blijkbaar niet afdoende.
Werkelijke reden van kwaadheid
Tijd om naar de werkelijke reden van kwaadheid te gaan kijken. Iemand wordt kwaad als er iets gebeurt wat resoneert met eerdere gebeurtenissen in het leven. Echter dat gebeurt meestal onbewust. Je voelt een golf van verontwaardiging, boosheid, hitte in je stromen en reageert primair op deze fysieke sensatie.
Constructief omgaan met kwaadheid
Met de volgende manier kan je leren ontdekken waarom je kwaad wordt en er mee leren omgaan op een constructieve manier:
Je voelt je kwaad worden.
Je erkent je kwaadheid.
Als je met iemand anders bent of met meerdere mensen, benoem dan dat je boos bent en dat je even een time-out nodig hebt. Ga een rondje wandelen, of trek je op een andere manier even terug. Ga eventueel sporten. Laat je boosheid er zijn en probeer te voelen wat het nou precies is, dat je zo kwaad maakt.
Als de time-out niet voldoende is, benoem dan dat je meer tijd nodig hebt en nog terugkomt op de situatie.
Zelfreflectie en communicatie
Door uit de situatie met de ander te stappen, neem je verantwoordelijkheid voor je eigen daden en gedrag. Je geeft jezelf tijd om de kwaadheid er te laten zijn, te erkennen en herkennen waar het op een diepere laag mee te maken heeft. Tijdens kwaadheid worden vaak beledigingen, scheldwoorden of kwetsende woorden op de ander afgevuurd. Door de time-out hou je de boosheid bij jezelf en respecteer je de ander. Het geeft zelfreflectie over de gebeurtenis en jouw gevoel daarover. Als dit stadium bereikt is, kan je weer in contact gaan met de betrokkene(n) en vanuit deze zelfreflectie met elkaar in gesprek gaan. De ander heeft ook gelegenheid gekregen om na te denken en voelen over wat er gebeurd is.
Diepere laag
Het antwoord op de vraag “Waarom voel ik me soms zo kwaad” heeft te maken met oude pijn en gekwetstheid die zich wat dieper verborgen houdt in ons wezen en getriggerd kan worden door gebeurtenissen. Het is waardevol om in contact met je kwaadheid te gaan. Je leert oude pijn te transformeren en meer zuiver in het leven te staan. En dan geeft een groter innerlijk gevoel van geluk.
In onze maatschappij zijn we allemaal altijd maar ‘druk’. Druk met dingen die moeten gebeuren. Druk met dingen die we willen doen. Druk met afleiding.
Afleiding kent veel vormen. Je oortjes in met muziek, een luisterboek of een podcast. Terwijl je loopt, fietst, kookt of wat ook. Series bingen. Scrollen op je telefoon. Door social media, video’s, artikelen of wat ook. Boeken of tijdschriften lezen. Puzzelen. Je kunt zelf vast wel bedenken wat jij doet om jezelf bezig te houden.
Al die dingen maken dat we nog maar zelden stil zijn. Gewoon zitten. Alleen. Met een kop koffie of thee. Of met niks.
Alleen zijn met onze gedachten. Onze emoties. Ons voelen wat er in ons gebeurt.
Alle aandacht is gericht op de buitenwereld. En die binnenwereld verdwijnt uit beeld.
Geen tijd voor. Geen rust voor. Geen zin in.
Maar in die stilte liggen antwoorden. Antwoorden op vragen die je soms niet eens bewust gesteld hebt.
Bijzondere ingevingen komen niet voor niets vaak onder de douche of als je in bed ligt. Dat zijn zo’n beetje de laatste stille momenten voor veel mensen.
In de stilte kun je (weer) leren voelen wat je lichaam je vertelt. Over hoe het écht met je gaat. Wat je nodig hebt.
In de stilte is ruimte voor creativiteit. Voor nieuwe ideeën. Voor voelen en weten welke keuzes je moet maken.
In de stilte kun je de verbinding met jezelf terugvinden.
Wanneer heb jij voor het laatst in stilte gezeten met jezelf?